Mevrouw Ter Haar zat voor het raam van haar flatje. Ze keek naar buiten, waar het erg stil was.
Ze wendde haar blik af en keek opnieuw naar haar fotoboek.
De herinneringen kwamen weer helder naar boven. Ze zag het weer voor zich.
Vierentwintig jaar was ze en twee jaar verloofd.
Ze renden lachend over de bloemenvelden.
Haar rok wapperde in de wind, achter haar aan rende een lachende jonge man.
‘O, kijk daar eens’ zei ze. Hij keek naar de richting die haar wijzende vinger aangaf.
‘Dat is nog eens een mooie pergola’.
Ze was opslag verliefd erop geworden.
‘Nou, inderdaad lieve schat’.
‘Het huis staat te koop’.
Ze hadden er met hun zes kinderen, veertig gelukkige jaren gehad.
Mooi stukje vol herinneringen, @Nell
Een stukje om vrolijk van te worden op deze regenachtige dag.
Een paar puntjes:
wende > wendde
zag ze het weer voor zich > ze zag het weer voor zich
Als ik een hartje wil geven, lukt het niet. Dan maar hier:
<3
Veertig jaar pergola, daar ga ik voor!
met vriendelijke groet,
Chris
Zit deze dame nou te verpieteren of te genieten, met haar boek vol herinneringen? Ik weet het niet, je laat het mooi in het midden. Ik geef een hartje.
En ook een kleine aanmerking, je gebruikt in het begin ergens heel kort na elkaar drie keer het woord ´weer´. Dat vind ik minder fraai.
Nee, @Chris of de pergola (meestal van hout) zolang mooi blijft dat weet ik niet.
Het is gewoon een verhaal. Pergola’s van hout kunnen ook aan de voorkant gebouwd zijn.
Groet
Nel Goudriaan: Misschien lukt het je gsm niet.
Fouten veranderd.
Bedankt.
groet nell
Alfragrl: Bedankt voor het hartje.
Een keer ‘weer’ eraf gehaald.
Tja verpieteren en genieten kan allebei. 🙂
groet nell
mooie terugblik, wendde ipv wende