Stof, afval en uitgebrande auto’s om zich heen. Hier en daar woedde nog een brandje.
Hij was inmiddels ook gewend geraakt aan de verkoolde lichamen, of delen ervan, die overal op straat lagen.
De lucht was grijs en grauw en weerspiegelde de stemming perfect. Door de wolken heen probeerde de zon zich tevergeefs te laten zien.
Hij wist dat het een kwestie van tijd zou zijn voordat ook dit voorbij ging, maar wist niet hoeveel tijd precies.
Niemand wist dat.
Sinds de opkomst van die zogenaamde onafhankelijke staat was niets meer zeker. Behalve dan dat je je moest aanpassen.
Dat betekende dus ook te leren spreken als de overheersers.
Hij huilde, terwijl een nieuw konvooi Friesche soldaten de stad binnentrok.

Tot ‘Niemand wist dat’ was ik geboeid, Leon. De volgende zin haalde me uit de spanning. Zelf-bedachte staat? Is niet elke staat zelf bedacht? De clou is zeker origineel, maar ik vind het net een te grote stap voor een 120woorden-stukje.
Toch met veel plezier gelezen.
Hi bartsnel, dank je voor je reactie. Ik heb het ietsjes aangepast (ik mag/kan nu blijkbaar gepubliceerde stukjes aanpassen \o/ )
Ik krijg niet uitgepuzzeld waar je juist naar verwijst met deze zin:
Hij wist dat het een kwestie van tijd zou zijn voordat ook dit voorbij ging, maar wist niet hoeveel tijd precies.
Verder een interessant stukje.
Dag Leon,
Leven in totale onzekerheid. Ik vind het mooi geschreven.
Het horrorbeeld van gedwongen Friesch leren; een gave clou.
met vriendelijke groet,
Chris