lijf en leden teruggetrokken
verworden en verward
ontkennen glashard
het bestaan van vlees en bloed
en zoiets als gevoel
hunkerend en hongerend naar lief
lieflijk strelen
welhaast vergeten
zweem
uit een ver verleden
van zachte moeder
en hunkerend kind
in woordeloos samenspel
benen buik en borst
en ‘t niet genoemde
smachtend
naar benen buik en borsten
en het zaligmakend
niet te noemen
tegendeel
handen verlangend te tasten
te voelen te strelen
het bewijs dat ze
waarlijk bestaan
voed mij laaf mij bemin mij
en toon mij
dat ik niet voor niets
geboren
ben
een mensenrecht
ontkend of
ontdoken
raak me raak me aan
ontroer mij
en breng me tot leven
met liefde
met streling
met het goddelijk
versmelten tot
één
@Harry, heel fijntjes, hetgeen je niet benoemt. Ik herken weer je hartstocht en passie. Hartje.
Het mooiste vind ik:
en toon mij
dat ik niet voor niets
geboren ben
Dank je @Mili – blij dat ik daarin nog te herkennen ben.
Dank je @Lousjekoesje – da’s dan ook precies de kern waar m.i. het leven om draait.
<3 gegeven. Hartstochtelijke gedicht. 🙂
Harrij,
Op een werkelijk grootse wijze beschrijf je verlangens die we allemaal koesteren. Universeel en vrij aan te vullen met eigen gevoelens
Groet en een hartje, Rolf van der Leest
mooi gedicht, het niet alles benoemen maakt het sterker
Dank je wel voor <3 ’s en bemoedigende opmerkingen, Nell, Rolf en José.