Ik sta hier. Exact halverwege want ik kon er niet meer tegen. Zat ik aan de ene kant, dan vond de andere helft mij tegendraads. Zat ik eens aan de andere kant dan had ik ook weer 50% tegen.
Het leek zo eenvoudig kiezen uit de ene helft of de andere. Het zien zitten of het niet zien zitten.
Ik was er in mijn leven al heel jong uit. Ik koos voor de onderste helft. Dat sprak mij het meeste aan. Ik begrijp de mensen ook niet zo goed die voor de bovenste helft gaan. Wat maakt dat zij zich er beter bij voelen?
Maar ik ben eruit: Vanaf nu zeg ik ‘het glas is halfvol en het is halfleeg’.
Ja, mooie.
Ik heb net een boek gekregen dat ‘Grijs gebied’ heet. Ik had daarbij ook zo’n verhaal als deze verwacht of zelf willen schrijven.