Mijn wederhelft wil mij verlaten, omdat ze een nieuwe liefde gevonden heeft
Toen we trouwden was ik verliefd en rijk en in gemeenschap van goederen getrouwd
Samen hadden we twee prachtige kinderen
Een dochter en een zoon
De dochter leek op mij, de zoon op mijn vrouw
De zoon had mijn karakter, de dochter het karakter van mijn vrouw
Helften zijn complementerend
Er blijft niets over van de ene helft als de andere helft weg is
Niet compleet
Geen geheel
Chaos
Ik moest mij schikken in een nieuwe orde, waar ik niet in geloofde
Opeens opdoemende stiefzusjes en -broers
Mijn kinderen, die ik de helft van de tijd moet missen
Vroeger is dood en de toekomst vind ik niet prettig
« Wee.
Fifty fifty »
« Wee. Fifty fifty »
Familie, Liefde, Mensen
Scheiding
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Peter Mabelus of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« Wee. Fifty fifty »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
Jemig!
Ik hoop voor je dat dit fictie is.
Rob.
Fictie!
Beste Peter Mabelus,
120 woorden over modern verdriet. Het heeft wel iets, dit stukje. De afsluitende zin vind ik prachtig (ondanks de droefheid).
Groet,
Annemieke
Ik wou alweer sterkte wensen, maar dat hoeft dus niet.
Ik ben benieuwd wat zijn vrouw hierover schrijft. En zijn kinderen. Dat zou ik ook wel willen schrijven.
Waarom schrijf je ‘de zoon’ en ‘de dochter’ i.p.v. mijn?
Waarom staan er geen punten in? Ik lees het als een verhaal en niet als poëzie.
Annemieke bedankt
Lousjekoesje. Waarom schrijf jij niet over de vrouw en zijn kinderen?
“De” ipv “mijn” om afstand te scheppen. Nu de liefde gefaald heeft is er op het gebied van de nazaten geen pure harmonie meer. Bovendien zijn alle kinderen van zichzelf.
Geen punten, omdat de zinnen losse verzuchtingen/constateringen zijn. Binnen de grenzen van 120w vind ik het soms aantrekkelijk om proza te presenteren als poëzie. Qua vorm. Het is, zoals je gezegd, proza en geen poëzie.
Bedankt voor je reactie en ik kijk uit naar jouw vervolg!
“Lousjekoesje. Waarom schrijf jij niet over de vrouw en zijn kinderen?”
Mooi ritme, Peter. De vraagstelling is mij te direct. Je laat geen ruimte over voor de lezer. Ik herken dit wel.
Rob.
Bedankt voor je uitleg, Peter.
Dat lijkt me leuk. Wil je me het helpen herinneren? Want ik denk niet dat ik er meteen mee aan de slag kan.
Mooi, Peter!
@Lousjekoesje. Neem de tijd.
@Marlies. Dank!