Opnieuw perst hij zijn laatst genoten bewustzijn uit zijn Brein:
De benen zijn goed. Ik weet dat we naar de laatste col tegenwind hebben. Waaiers!, roept mijn ploegleider in mijn oor. Ik wil niet geïsoleerd de vlakke aanloop overbruggen. Alles onder controle. Ik zit goed gepositioneerd. Eet en drink. Die twee minuten op de koploper maak ik goed op de laatste klim en trek mijn oortjes uit. Deze dag heb ik een half jaar geleden aangekruist. Ik heb het parcours verkend. Maak me klaar voor de ultieme jump. Ik kom uit mijn zadel en schakel bij. Ben in cadans. Na bocht 19 gaat alles op zwart.
Ik besta. Horen jullie mij? Ik besta: ‘De benen zijn goed. Ik weet dat …
Misschien niet zo bijdehand van mij maar ik weet het niet zeker. Komt HP aan zijn einde terwijl hij aan het wielrennen is? Of is hij er nog wel? Ah, dom van mij. Opgesloten in zijn lichaam. Hoe dan ook, al die moeite om hard door de bergen te fietsen en dan opgesloten raken in jezelf. Een groots drama in het klein.
Beste Annemieke,
zie : http://nl.wikipedia.org/wiki/Locked-in-syndroom
Groet,
Rob.
Nu heb ik verdorie anderhalf uur zitten lezen over het Locked in syndroom. Nou ja, weer wat geleerd.
Dan kun je maar beter je benen breken, zoals John kerry, de Amerikaanse minister van Buitenlandse zaken, tijdens een fietstochtje in Zwitserland.
Toch.. de draai in het geheel is wat mager uitgewerkt. Wat vooraf ging komt relatief gezien ruim aan bod.
Met vriendelijke groet,
Chris
Ik had inderdaad een heel ander einde gedacht. Het las eerst als een peptalk voor iedereen die meedoet aan Alpe d’huzes.
De Franse film Le scaphandre et le papillon heb ik gezien en vond het heel aangrijpend.