Mijn hulpkreet zoog de laatste energie uit mijn beurse lijf. Duizelig van uitputting en dorst liet ik mijn armen zakken. De toortsen naderden en verblindden mij. Snel sloot ik mijn ogen.
Iets greep mijn armen en rukte mij los uit mijn benarde positie. Helse pijnscheuten vlamden door mijn heupen. Toen gleed ik weg in een zwarte leegte.
Ik werd wakker van zo’n onbeschrijfelijke stank, dat ik dacht nog in de ontlasting van de drakenjongen te liggen. Kokhalzend tilde ik mijn hoofd op.
‘Dorst?’ gromde een basstem achter mij.
Ik draaide mij om en vergat de stank. Daar stond een kolossale trollenvrouw met een stoppelige kin vol wratten en ruig behaarde hangborsten. Grijnzend reikte ze mij een nap met water aan.
Nu ik ook bij deze serie aan nummer 7 toe ben, ga ik eens kijken of ik deze stukjes (net als mijn ‘Dochterserie’) onder ‘Feuilleton en serie’ op het forum bij elkaar kan plaatsen. Dat maakt het voor de eventuele liefhebbers wat makkelijker om snel de voorgaande stukjes te vinden. De eis blijft wel dat elk stukje ook op zichzelf staand lesbaar en begrijpelijk moet blijven. Zo gauw ik dus aan de reacties hoor dat dit niet langer het geval is, stop ik ook subiet met zo’n serie. Nou ja, niet echt. Ik vind het wel de moeite om het verhaal af te maken, maar ik plaats de vervolgen dan niet langer op 120W.
Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat het niet mijn genre is. Toch weet je me telkens weer te boeien Hay.
Hartje, Rolf van der Leest
Hartjes van niet-fantasy-liefhebbers zoals jij zijn extra welkom, Rolf. 😉
Ik probeer dit soort stukjes wel altijd af te wisselen met wat serieuzer werk, zoals bij het thema van vorige week.
Trollen stel ik me klein voor, ik vraag me af hoe ze d’er uit zien als ze kolossaal zijn.
Een <3, ook voor de plastische details.
@Hay. Aanvankelijk had ik wat moeite om me in te leven in je tekst, totdat ik bij de ruig behaarde hangborsten aankwam. Ineens stond het beeld helder op mijn netvlies 🙂
Klein taaldingetje. Het valt me op dat je vaak het woord mij of mijn gebruikt. Hier en daar zou je dat m.i. kunnen vervangen door een lidwoord als ‘het’ of ‘een’. Dan leest het nog net wat soepeler weg.
Oké, dan van mij ook een hartje (als niet-fantasy-liefhebber). Vooral om de laatste zinnen 😉
Hi die Hay,
“…dat ik dacht NOG in de ontlasting van de drakenjongen … ) Deze NOG suggereert dat de lezer het personage kent. Je zou dus ook een feuilleton kunnen publiceren die in het midden van de sequens begint. Eentje vooruit en eentje achteruit.
Dank voor de NOG.
Rob.
Het is inderdaad een serie, Rob. Wie nieuwsgierig is naar Honger 1 t/m 6, kan die stukjes na enig snuffelen op de site vinden. Dank voor je reactie.
Hay van de Munckhof,
Ik vind het vet man.
Op den duur als boek uitbrengen
Toen ik net op 120W zat deed ik dit ook met Vork. Zelf wil ik het ook wel weer graag doen.
Vork op de rug van een draak een koning verdrijven.
Doorgaan met je draak Hay!
VmetdeVorK.
Dag Hay,
Helse pijnen en zwarte leegtes zijn niet mijn ding.
Kolossale trollenvrouwen ook niet. Vooral niet, als ze harige hangborsten hebben, stinken, onder de wratten zitten en dan ook nog suggestief vragen of ik dorst heb.
<3 om te voorkomen dat je dat schepsel vannacht op me af stuurt.
Dingetje: 'het drakenjong' i.p.v. 'de drakenjongen'?
@VmetdeVork
Doe ik. Ik zie zelfs een publicatie mogelijkheid. Als dat lukt, laat ik het hier wel weten
@Han
Goede suggestie. Verander ik wanneer ik terug van vakantie. De wifi is me nu te krakkemikkig…
Ik heb genoten, @Hay
Mijn genre is het (ook) niet, maar je schrijft zo spannend dat ik doorlees.
<3
Broeder van den Munckhof,
Graag zie ik het tegemoet.
VmetdeVorK.
mooi van lelijkheid