Tis Woede wat broedt in Annabel. Een Woede die ik niet dragen weet. Je zult op de middelbare school naast haar hebben gezeten. Je bovenarmen bont en blauw geslagen wanneer zij jou ervan verdenkt te spieken. Die Woede moet er altijd hebben in gezeten. Kan niet anders. Annabel wordt er dagelijks mee wakker. Koffie kopen we onderweg. In haar schoudertas deint de laptop op het ritme van haar ferme pas. Hier kom ik!, schreeuwen haar ogen. Annabel heeft een opdracht. Het een derde restant van de gloeiende karamelkoffie kiept zij tegen haar huig. De woorden branden in haar Brein. Een verdoolde Japanse toerist plet zij tegen de gevel van een banketbakkerij. What the Fuck! Waar blijftie UberPoptaxi? Checkt haar iPhone.

Recente reacties