Ik werd wakker in een bed van glas. Omdat de kille hardheid mijn lijf genoeg getergd had. Krakende schouders en een stijve arm zeiden genoeg. Terwijl ik naar de kristallen hoek van het bed keek en geen enkele steun ondervond van het harde kussen, verscheen er langzaam een barst in mijn matras. Heel stil bleef ik liggen, hopend dat de scheur zich niet verder zou verspreiden. Maar hoe zeer ik ook mijn best deed en hoe dik het glas ook was: langzaam maar zeker lag ik op een scheurende en krakende ondergrond. Als ik bewoog, zou ik er doorheen zakken. Maar als ik bleef liggen ook. Zou ik ooit het smeltpunt bereiken van zo’n 800 graden? De hitte van liefde….
« Appelflauwte
MijntFoelnis »
« Appelflauwte MijntFoelnis »
Fictie
Sneeuwwitje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Appelflauwte MijntFoelnis »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
lijkt me een droom of nachtmerrie