In een persbericht van vandaag las ik dat de ‘band’ die Congolese mannen, met name in het oosten van dit Afrikaanse land, met jonge meisjes onderhouden, verkrachting is. Soms zijn deze meisjes pas achttien maanden oud.
Zij worden bij nacht uit het ouderlijk huis ontvoerd en met afgrijselijke verwondingen achtergelaten. Velen overleven het niet.
Er is een ziekenhuis in Bukavu (Zuid-Kivu) dat sinds jaren duizenden verkrachte meisjes en vrouwen heeft verzorgd en verzorgt. Het aantal vernietigde zuigelingen stijgt met de jaren.
Het lijkt erop dat kinderen een specifiek en doelbewust gekozen doelwit zijn om zogenaamde wederzijdse vetes te beslechten.
Het is dusdanig gruwelijk voor woorden, dat ik het persbericht heb willen delen. Je weet maar nooit waar je wiegje staat.
@Mili. Vreselijk om te lezen dit. We weten allemaal dat dit soort dingen gebeuren en toch snijdt het door mijn ziel als ik je tekst lees. Jammer van je laatste zin(nen), die in mijn ogen eerder afbreuk doet dan toevoegt. Ik zou gekozen hebben om het stuk af te sluiten met ‘Het is te gruwelijk voor woorden’. Goed dat je dit onderwerp ter sprake brengt! <3
@Karin, dank. Heb een aanpassing gedaan.
Heftig stuk.
’t Is gruwelijk. Zou zoiets in de koloniale tijd onder de belgen ook in die vorm plaats hebben gevonden? Of de belgen hielden het onder de pet, of ze hadden de kongo zo onder de duim, dat dit niet kon gebeuren.
Harde boodschap en hopelijk een spiegel waarin we onszelf niet herkennen.
Met vriendelijke groet+ hartje ,
Chris
@VmetdeVork, ja, het is heftig. Dank voor het lezen.
@Chris, in de tijd van de Belgen schijnt men handen afgehakt te hebben. Heb foto’s gezien. Maar of het zo grootschalig gebeurde als hier het geval is? Dank voor je bewogen antwoord + hart.
@Mili, mooie aanpassing 🙂
@Karin, you make my day. Glimlach.
@Mili. En nu een shift naar een positief verhaal
@Anoniem, wie weet, op een dag, als ik uitgeraasd ben. 😉 Dank voor het lezen.
Het is inderdaad een gruwelijk verhaal