Ik erger me behoorlijk aan de pers.
Vrijheid van meningsuiting?
Eenzijdige berichtgeving is de dagelijkse kost, weggespoeld met een slok lauwe koffie.
Een vluchteling uit Azerbeidzjan waarschuwde me dat Christenen daar nog steeds vermoord worden, maar de pers kijkt net als de politiek de andere kant op. Waarom? Simpel, het land stikt van de olie, die hou je te vriend.
En hoe kan het dat in Afrika enorme troepen mensen ontvoerd worden en niemand weet waar ze zitten?
Op Google Maps zag ik het bad in onze tuin staan, terwijl ik dacht onopgemerkt buiten zitten.
Waarom vinden ze dan die honderden ontvoerde meisjes niet?
Waar zijn de journalisten die echt ergens diep in duiken?
Vermoord of monddood?
De herfstkraai roept!
Goed standpunt. Leuk om weer eens een column te lezen hier.
Beste Jessy,
Helder stukje!
Er zitten vaak losse eindjes aan de berichtgeving. Iets is even in de belangstelling en wordt aangestipt, maar een vervolg is meestal niet terug te vinden.
Met vriendelijek gtoet +hartje,
Chris
paar kleine schoonheidsfoutjes: land dat stikt van de olie die hou je te vriend; die moet dat zijn. Na onopgemerkt buiten moet ‘ te’ staan