Plots klapte er een complete voordeur op het strand. Verweerd en versleten in groene verf, volgezogen met zout water. Het huisnummer en de brievenbus waren compleet verroest. Ik knielde neer en streek met mijn vingers over de deur die ik zelf had dichtgedaan. Ik had heimwee. Nummer 77. Ik wist heus wel wat ik had achtergelaten. Ik zou het nooit meer terugkrijgen. Daarvoor was de schade te groot. De zee neemt, maar wat de zee teruggeeft in onherroepelijk en voor altijd veranderd.
Met die gedachte bleef ik nog een tijd rondlopen. Maar als een splinter in je vinger, begon het te zweren. Het was alleen maar zo dat zij die splinter eerder zag dan ik. Lieve Mileen, vergeef me alsjeblieft.
« Toen de krant weer gelezen werd
het vergeten nieuws »
« Toen de krant weer gelezen werd het vergeten nieuws »
Liefde
Wrakhout (deel 4)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Toen de krant weer gelezen werd het vergeten nieuws »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
het verhaal roept meteen een sfeer op en ik zie het voor me, zonder dat ik daar moeite voor moet doen.
@Lijmstok, het vierde juweel in deze serie. Prachtig geschreven. Elk stuk kan heel goed op zichzelf staan en tegelijkertijd vormt elk deel een geheel met het totaal.