In een heel ander leven, misschien wel zes jaar geleden, stond ik op deze zelfde plek. Het monotone geluid van de drukpers is iets waar ik altijd van gehouden heb. De geur van papier en inkt heb ik gemist, dat realiseer ik me nu. Ik mis ook mijn andere wereld.
Samen met mijn nieuw verworven vrienden, heb ik wekenlang gewerkt aan deze bijzondere uitgave. Stiekem, fluisterend en kruipend tussen de brokstukken, gebruikmakend van het spaarzame licht dat overdag de redactie binnendrong. Gedreven.
Ineens staat Salya naast me. ‘Hoe gaat het?’
‘Het wordt mooi.’
Samen kijken we naar het zwarte van de letters die voorbij zoeven. Tienduizend keer Vrede.
Ver op de achtergrond klinkt de Sjahada. Het zijn vertrouwde klanken geworden.
Kippenvel.
In deze tekst zie ik heel veel fouten. Ik vraag me af of de schrijver het Nederlands wel als moedertaal heeft (wil je voorbeelden?)? Maar ook slordigheden, zoals 2x stond in de zin met Isabel. Als verhaal stelt het weinig voor, er blijven te veel losse eindjes open, er zit te veel ruis in voor een verhaal in 120 woorden.
Dank Levja.
Hallo Schlimazlnik. Fijn als je me op de fouten wilt wijzen. Ik heb 1x ‘stond’ weggehaald. Inderdaad slordg. En die losse eindjes? Daar houd ik van.
@Desiree, wat fijn jou hier weer te zien, op 120w.
Je stuk heb ik meerdere keren gelezen, maar ik kan geen samenhang vinden tussen de drie losse stukken waar jouw stuk uit lijkt te bestaan.
Het eerste deel heeft een ze, enkelvoud, als onderwerp/hoofdpersoon.
In het tweede deel gaat het over ze, meervoud.
In het derde deel gaat het over haar, enkelvoud. En vervolgens over samen, als twee personen.
Ik vraag me af of je in plaats van sjahada misschien adham bedoeld hebt.
Hai Ineke! Ook fijn jou weer hier te lezen. Ik heb je gemist. Dank je wel. Ik vind het ook weer fijn terug te zijn. En weer dank voor je opmerkingen. Het is roestig, het schrijven. Dat begreep ik ook uit eerdere opmerkingen. De volgende keer beloof ik nauwkeuriger te zijn. Ik zal nog eens kijken naar dit stukje.
@Desiree, ik had ook een tijd niets meer geplaatst. Tot een paar weken geleden.
Ik denk dat je jouw stuk heel goed kunt ontroesten. Daar heb ik alle vertrouwen in.
Mooi geschreven! En van dat ‘roestige’ kom je vanzelf af, daar heb ik volle vertrouwen in. Ik vind de losse eindjes juist leuk, geeft de lezer de ruimte om er zijn/haar eigen verhaal van te maken. Goed dat je weer begonnen bent met schrijven!
Aangepast.
@Desiree, dat heb je heel mooi ontroest! Zo is je verhaal te volgen, is er samenhang.
– Samen met mijn nieuw verworven vrienden, hebben we
Na de komma moet “heb ik” staan.
@Ineke, je hebt gelijk. Dank voor het kritische lezen. Fijn!