Niet de caravan of het eiland zelf, niet de vis of de slappe witte wijn in het restaurant, niet de huurfietsen die te duur waren en de eeuwige tegenwind in de duinpannen stonden haar tegen. Ze was moe van mij.
En dus fietste ik mijn frustratie weg richting het strand, regen sloeg me in het gezicht en de gure wind dwong me ver voorover te buigen. Met de elementen op hun plek, verdween iets van de onheilspellende kilte die ik op de camping in bed had laten liggen. Nu restte mij niks anders dan de rollende branding. Ik stond te kijken hoe de golven stuk sloegen op het zand, hoe ze, kolkend en bruisend, stukken hout en plastic achter lieten.

Recente reacties