“Jij blijft vanavond binnen!” zeg ik met mijn, waarvan ik hoop dat het zo overkomt, autoritaire stem tegen mijn 16-jarige puberzoon. Hij kijkt me aan met zijn wezenloze, onverschillige blik, die mijn haren ten bergen doen rijzen. “Waarom?” zegt hij droog. “Daarom, omdat ik het zeg!” Ik probeer uit alle macht mijn kalmte te bewaren, maar ik kan het niet helpen dat mijn stem overslaat, waardoor ik klink als een verkouden zeehond. Hij schiet in de lach en ik word nog bozer. Hij maakt me belachelijk! Dan besef ik hoe onnozel het klonk en tegen mijn wil schiet zelf ook in de lach. “Dag mam” zegt hij en loopt de deur uit. Ik vervloek mezelf. Weer platgewalst door mijn puberzoon.


Ik kan het ook niet , maar opvoeden is loslaten.
Ik kan het ook niet, opvoeden.
Het zou prettiger lezen als je alinea’s gebruikte. Deze tekst komt zonder alinea’s erg rommelig over.
levensecht; na ‘schiet’ ontbreekt woord ‘ik’ of je moet ‘ schiet’ voor tegen zetten.