Ik denk dat mijn ouders het bij onze opvoeding vonden horen. Leren hoe het ook anders kon. Een lesje in onthaasting avant la lettre.
Ze namen ons mee naar een klooster in de buurt van onze woonplaats. In mijn herinnering droegen ze er van die ruw-juten kleren, met een touw om hun middel. We maakten een afspraak om een rondleiding te krijgen. Om elf uur moesten we ons melden bij de poort.
Na een kopje koffie op een terrasje, stonden we weer aan de poort. De bewuste pater (frater?) was aan het schilderen. Hij reageerde wat stug: “Ge was niet op tijd. Elf uur is elf uur”.
Het Brabants kwartiertje kenden ze hier kennelijk niet. En tijd bleef benedictijns belangrijk.
En dan te bedenken dat ze meestal de meest contactueel ingestelde monnik bij de poort neerzetten. Maar ja, je wordt monnik om te bidden en te werken, ora et labora.
Aardig stukje,
Chris
Leuk Lisette, die tegenstelling ‘lesje in onthaasting’ en dan die monnik die vindt dat jullie te laat zijn! <3
ja, er is vaak een verschil tussen pretenties en feitelijk gedrag, zeker in de rijke ´Roomsche´ wereld