Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Cultuur, Familie

Uit de tijd

12 februari 2015 | 120w | Lisette | 5 |

Ik denk dat mijn ouders het bij onze opvoeding vonden horen. Leren hoe het ook anders kon. Een lesje in onthaasting avant la lettre.

Ze namen ons mee naar een klooster in de buurt van onze woonplaats. In mijn herinnering droegen ze er van die ruw-juten kleren, met een touw om hun middel. We maakten een afspraak om een rondleiding te krijgen. Om elf uur moesten we ons melden bij de poort.

Na een kopje koffie op een terrasje, stonden we weer aan de poort. De bewuste pater (frater?) was aan het schilderen. Hij reageerde wat stug: “Ge was niet op tijd. Elf uur is elf uur”.
Het Brabants kwartiertje kenden ze hier kennelijk niet. En tijd bleef benedictijns belangrijk.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »