Het was een catastrofe. Kwaad toeval dat precies haar kant was opgedreven. Dikke pech!
Een mankement op celniveau, operatief verwijderd toen de doktoren na veel wikken en wegen uiteindelijk de beslissing durfden te nemen. De stoornis viel nog net binnen de regels van universitaire studie. Een okseltoilet was niet noodzakelijk.
Een serie chemokuren volgde, het hoofd werd koel gehouden door een speciale koudekap. De rampspoed die uitval van het haar veroorzaken kon, werd daarmee deels afgewend. Wel moest ze nog bestraald worden.
Jarenlang, na de ontdekking van deze tegenslag, moest ze nog pillen slikken. De werking van de hormonen vormden de volgende desillusie: de opvliegers kwamen terug.
Gelukkig bleek na zeven jaar bij controle dat de lelijkerd, borstkanker, was overwonnen.
@Marjo, je houdt je nog aardig in. Je titel is in dit opzicht badinerend. Het is teringwreed, of mag je hier geen ‘grote’ woorden zeggen. Toevallig haalde ik dit ook aan in mijn 120w; alleen blijft het ding ergens hangen. Een groot hartje van mij.
Dank je Mili
@Marjo, een bak vol ellende. Knap opgeschreven. <3
goed en persoonlijk stukje, een opmerking: je ‘ ontdekt’ geen tegenslag, je ontdekt een verschijnsel en dat ervaar je als een tegenslag.