De sneeuw was ’s nachts gevallen. Ik wilde sporen trekken met mijn fietswielen in de krakende sneeuw en zien hoe mijn voor- en achterband profielen tekenden. Ik wilde grote sneeuwballen maken en koude handen voelen maar denken aan gehakt. Echter, toen ik vanmorgen opstond was mijn voorband lek en de sneeuw was weg.
Pech.
Ik wilde groene thee zetten, daar had ik trek in en had alleen earl grey en rooibos. Rooibos vind ik niet lekker en earl grey smaakt naar parfum. In koffie had ik uberhaupt geen trek.
Pech.
Heb jij weleens een pechvogel zien vliegen? Nee?
Pech.
De gele auto van de ANWB stond naast zijn auto. ‘Pech,’ zei de buurman tegen mij. ‘Maar niet onderweg,’ antwoordde ik.

@Madeleine, door je 1e alinea voelde ik mij weer een kind. Zo ‘simpel’ kan het zijn. Hoewel ik niet aan gehakt had gedacht. Waarom doe je dat eigenlijk? Ik lees je meer; je stijl is ontvankelijk en puur. Hartwaardig.