Zie. Die groene jas daar aan de haak,
die zit vol verhalen.
Verhalen van een vroeger leven,
van tijden die ik nooit heb gekend.
Een damesexemplaar,
compleet met eau de cologne.
Van een oude dame,
ooit gedragen in de opera misschien.
Of tijdens een chique promenade,
op het Parijse platteland.
Een koetstocht door de stad,
stel ik mij zo voor.
Nu is die jas de mijne.
Vintage, zoals men dat tegenwoordig noemt.
Ik draag hem op de uni;
want dat is wel zo hip, dat groen.
En als ik dan die jas zie,
dan vraag ik mij af:
Zou het mensen ook zo vergaan?
Zouden zij ook, als tweedehands jassen,
als pakketjes vol verhalen (en versjes),
heengaan,
en terugkomen misschien…?
Heel mooi gedicht, Hanna. Uit de laatste zinnen voel ik een verlangen of hoop. Hartje.
Bedankt Marlies voor de leuke reactie, ik ben blij dat de hoop die ik met de laatste zinnen over wilde brengen ook door jou als lezer opgemerkt werd.
@Hanna, hartje, je tekst nu drie keer gelezen en de manier hoe jij tegen gedragen jassen aankijkt heeft ontegenzeggelijk de nodige charme. Zo ook hoe je hun historie denkt uit te beelden.
Mooie invulling van het themawoord, @Hanna
Een jas met een geschiedenis, je nam me even mee door de manier waarop je erover schreef.
Dankjulliewel voor de complimenten. Weet iemand van jullie toevallig hoe ik dit gedicht aan mijn (net aangemaakte) 120w account kan koppelen?