De klap was gigantisch en verwoestend. Altijd was er die angst geweest voor een aanslag. Na de klap was het zover. Het moment dat hij zijn angst verloor. Angst voor het onbekende, dat zich bekend maakte. Het was slechts één, dun, draadje en één knal die de woestijn in een hel veranderden. Hij had het draadje gezien vanaf zijn positie bovenop het pantservoertuig, te laat… De vijand won deze slag, hij verloor zijn balans, zijn bewustzijn en zijn rechtervoet.
Nu, zoveel maanden later staat in de krant dat de vijand verloren heeft. De zucht uit zijn mond tekent zijn opluchting. Als zijn naam klinkt legt hij de krant op het tafeltje. Vandaag krijgt hij zijn kunstvoet, de balans lijkt terug.
Een aangrijpend stukje.
Enkele opmerkingen: komma’s bij één, dun, draadje beter weglaten. De vijand won deze slag (punt) Nieuwe regel beginnen: Hij verloor zijn… (anders lijkt het of de vijand zijn balans verloor en dat is niet zo. De man verloor zijn balans. Ik zou bij de laatste regel van de komma ook een punt maken en dan een nieuwe regel: De balans lijkt terug.
Kijk aan, een reactie om van te leren. Dank daarvoor.
Volgens mij is het geheel niet meer te veranderen, maar dat zou ook niet geheel eerlijk zijn.
Dank voor de tips, ik ga er mijn voordeel mee doen.
Graag gedaan. Ik hoop dat je er iets aan hebt. 🙂
Webmaster Frank kan aanpassingen doen in jouw stukje als je dat wilt.
Ik vind het ook een beetje veel komma’s waar ik punten zou doen. Maar ik ben van de korte zinnen en dat is ook lang niet altijd prettig om te lezen. Je moet er zelf een beetje een balans in vinden ;).
Je beschrijft in dit stukje een oorlogsscène. Dan vind ik in de tweede zin het woord ‘aanval’ eigenlijk passender dan ‘aanslag’.
Het begin vind ik mooi beschreven, maar het einde overtuigt mij niet. Ik denk dat zo iemand de balans pas veel later (misschien…) terugvindt. Ik zou in elk geval op de dag dat ik een kunstvoet kreeg behoorlijk uit balans zijn, vermoed ik.
ik vraag me af of je je weer in je evenwicht voelt na het verlies van je voet, ook als ‘ de vijand verliest. Dat laatste is een abstractie, het eerste een deel van je lijf.