Karsten was buiten aan het spelen, toen het plots begon te regenen.
‘Karsten, binnenkomen! Je bent al helemaal vies.’
‘Maar ma-a-a-m, ik zat moddertaarten te maken en nu kan ik niet verder doen.’
‘Papa zit in de woonkamer. Misschien kan je samen een spel spelen?’
Met hangende schouders droop Karsten af.
‘En trek eerst iets anders aan,’ riep Marina hem nog na.
Even later wandelde hij, met een gezicht tot op de grond, de keuken weer in.
‘Heb je niet kunnen winnen?’
‘We hebben niet gespeeld. Papa was naar een of ander saai programma aan het kijken over het vinden van balans. Waarom zetten ze die niet gewoon op het aanrecht zoals hier? Dan hoeven ze niet telkens te zoeken …’

Leuke vondst.
Dank je wel HarrijSmit
‘Een gezicht tot op de grond’ vind ik zo leuk dat ik het ga onthouden. 😉
Een balans als ding en als beeld!
Bedankt, Hay en José 🙂