Ik was zes en kon net een beetje lezen. Mijn moeder vroeg me een paar boodschappen te doen. Ik liep de vijftig meter naar de kruidenier op de hoek van ons pleintje.
Mevrouw de Groot sneed van een stuk kaas zeven plakken en legde deze op de weegschaal. Ik keek er aandachtig naar. Er stond ‘balans’ op. Precies één ons.
Ik keek ondertussen begerig naar de worst, maar ik kende de favoriete uitdrukking van de kruidenier:‘ kinderen die vragen worden overgeslagen.’
Na het betalen met een papieren rijksdaalder kwam het verlossende woord: ‘Jij lust zeker wel een plakje?’
‘Ja, graag mevrouw.’
Dat heette ‘met twee woorden’ spreken!
De opvoedkundige lessen uit het verleden zingen nog altijd rond in mijn hoofd!
Mooi stukje tekst. Herkenbaar.
Ik twijfel over Nu nog altijd. Nu weghalen, José?
Ik sluit me aan bij Corina. Het woord nu kan weg. Voor ‘kruidenier’ zou je dan ‘plaatselijke’kunnen schrijven, zodat je toch weer op 120 woorden terecht komt. Wel een heel herkenbaar stukje en mooi beeldend geschreven. De goede oude tijd 🙂 <3
Een beetje verwarrend, dat plakje. Ze snijdt kaasplakjes maar geeft worst? Verder een heel leuk stukje. Ik vind het nu niet storend, het geeft duidelijk de tegenstelling tussen verleden en nu aan.
Een leuke terugblik op die jaren vijftig. Ik kan er van meepraten en zie de beelden van zo’n kruidenierswinkeltje weer voor me.
Aardig schetsje, en nog altijd actueel bij mijn Keurslager, althans, voor kinderen.
Met vriendelijke groet,
Chris
Papieren rijksdaalder, kruidenier… Dat is ver voor mijn tijd. Maar een plakje worst bij de slager en wie vragen worden overgeslagen is mij wel bekend.
Ja, ik verwachtte als clou ook dat hij een plakje kaas kreeg. 😉
Die uitleg in de laatste regels vind ik niet mooi na zo’n treffend, uit het leven gegrepen stukje, maar dat blijft natuurlijk ook een kwestie van smaak.
dank voor jullie reacties en ik heb ‘ nu’ geschrapt en ‘ondertussen’ ingevoegd om het verschil tussen de kaas en de worst wat duidelijker aan te geven. Zowel bij kaas als bij worst spreek je van een plakje, maar het kan ook een stukje worst zijn. Dan had dit stukje ‘een stukje?’ moeten heten!