Elke dag ga ik een beetje dood. Overdag zoek ik afleiding. De nachten zijn echter onverbiddelijk. Ik krimp ineen bij de pijn die door mijn lijf giert. Ik rouw om mijn volwassen kinderen. Springlevend zijn ze, maar ons hebben ze de toegang tot hun leven ontzegd.
Dit jaar vierden we voor de zesde keer Kerstmis met lege stoelen aan onze tafel.
Mijn vrouw draait zich nog eens om. We praten er niet meer samen over. Te veel verdriet. De hoop op herstelde familiebanden hebben we allang opgegeven. Er is één kleine kans. Als ik wegga bij mijn vrouw die ze slechts twee keer hebben ontmoet.
Ik streel haar rug. Oud worden doe ik met mijn vrouw, niet met mijn kinderen…


Mooi gedaan, Geertje >
Taalzeurtjes:
– teveel –> te veel
– 2x kerst en 2x samen (1e keer kan weg m.i.) vind ik minder fraai.
Hola @Leonardo. Hardnekkige fout van mij, ik ben hardleers (teveel versus te veel). Je andere minpuntjes heb ik ook ter harte genomen. Dank daarvoor!
Gefeliciteerd met je 120e!
Weer haarscherp neergezet!
Schrijnend scherp
Hi @Frank Meen je dat werkelijk? Is mijn stukje echt meteen mijn 120e? Ik heb dus een soort jubileum? 😉
Hi Wemmie en Conny Thanks. De werkelijkheid is soms schrijnend, hè? Da’s wat anders dan de tv-spotjes met een en al familiegezelligheid …
@GeertjePaaij, ik vind dit fraai. Een hartje.
interessant stukje,
zie ook dat ik zomaar dezelfde titel heb… *oops*
<3
Mooi onder woorden gebracht stukje familiechantage. <3
Pijnlijk, aangrijpend, mooi. Hartje.
Dank allemaal voor jullie mooie reacties.
Zojuist schreef ik deze blog en deed een oproep op Twitter dit te RT’en en ook naar Youp van ’t Hek te tweeten:
http://geertjepaaij.weebly.com.....s-de-vraag
@Geertje, ik heb je blogpost gelezen en geretweet
Ik begrijp je (helaas) maar al te goed,
Sterkte!
Mooi einde. Van mij krijg je een hartje.
verdrietig dat het soms zo gaat
Tja,zie mijn blogs. Ik was deze dagen nergens meer…