Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Liefde, Maatschappij

IJdele hoop

29 december 2014 | 120w | geertjepaaij | 17 |

Elke dag ga ik een beetje dood. Overdag zoek ik afleiding. De nachten zijn echter onverbiddelijk. Ik krimp ineen bij de pijn die door mijn lijf giert. Ik rouw om mijn volwassen kinderen. Springlevend zijn ze, maar ons hebben ze de toegang tot hun leven ontzegd.
Dit jaar vierden we voor de zesde keer Kerstmis met lege stoelen aan onze tafel.
Mijn vrouw draait zich nog eens om. We praten er niet meer samen over. Te veel verdriet. De hoop op herstelde familiebanden hebben we allang opgegeven. Er is één kleine kans. Als ik wegga bij mijn vrouw die ze slechts twee keer hebben ontmoet.
Ik streel haar rug. Oud worden doe ik met mijn vrouw, niet met mijn kinderen…

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van geertjepaaij of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

16 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »