Mijn collegaatje is een empathische verzorgende die uitstekend werk levert, een Belgische ‘eerlijk en open’ mentaliteit heeft; ik stuur haar vaak bij op het Limburgs-traditionele vlak. Bij twee cliënten mag ze niet meer komen; men gebruikt daar allerhande excuses voor. Ze zou vreselijk piekhaar hebben, een uniformjasje met betadinevlekken, wel eens een hemdje op de grond hebben laten vallen. Ik ben bij twee cliënten langsgegaan met de mededeling dat mijn blik met verzorgenden-op-smaak leeg is. Een nog zelfsturende dame van 87, begreep dat. De andere, een hypochondrische 65+ dame wilde geen concessies doen, wij moesten allebei naar de kapper, geen piekhaar of woeste krullen in haar huis.
Ik ga dus nu een intake doen bij een nieuwe, erg zieke, cliënt.


Dat is weer eens wat anders dan overhoop liggen de leidinggevenden 😉 Oók patiënten zijn af en toe net mensen.