Ze hadden weer eens ruzie. Een tijdje was het aardig goed gegaan. Tenminste, voor zover wij konden waarnemen. In deze relatie is het de hele tijd wachten op de volgende botsing. Als je zo verschillend van aard bent dan vraag je eigenlijk om problemen.
Natuurlijk: iedereen moet geven en nemen in een verbintenis. Volgens mijn opa startte een relatie met vierkante wielen, en die sleten dan langzaam af. Zij deden het op een hele eigen manier: “Ruilen? Wij de asielzoekers, en dan krijgen jullie de tweeverdieners”.
Ik had ook al een onderbuik-gevoel over de afloop van deze crisis. Er kwam vast een compromis uit. Ruzie bezworen, problemen glad gestreken. En zo zijn beide partijen weer van hun politieke toekomst verzekerd.
aardige column Lisette, politici zijn net mensen!