We zijn met z’n vieren en dagelijks worden er maximaal drie van ons gebruikt. Eentje heeft er dus verplicht vrijaf. Helaas is er geen sprake van gelijke kansen. We kunnen schreeuwen wat we willen, ons roepen wordt niet gehoord. Er kleven twee kanten aan het niet aan de beurt zijn. Je voelt je echt een verschoppeling als je niet wordt uitgekozen! Net als vroeger op school wanneer het minder balgevoelige type steevast als laatste werd gekozen. Je blijft gelukkig wel gevrijwaard van een derdegraads verbranding. Want het is beslist geen sinecure dat je opperste laagje wordt gekweld door de verzengende hitte van z’n dikke bodem. Wij roepen op tot een gelijke verdeling. Nummer ons alstublieft en maak toch een lijstje.

Leuk, dit inkijkje 😉
Leuk idee, maar de uitwerking komt voor mij niet echt uit de verf, misschien ten dele omdat je nergens op een nieuwe regel begint. Zo’n doorlopende lap tekst leest meestal niet zo fijn.
de onderzetters zelf aan het woord!