Knarsend remmend stopt de trein bij het perron, de deuren zwieren sissend open. Een ademvlaag ontsnapt mijn mond, condenseert in de kille morgenlucht. Ik grijp de koude, metalen stang vast en voel de rilling langs mijn rug. Ik trek mij de coupé in. Daar ga ik zitten achter het raam met randen van oud vuil. Strak trek ik mijn jas om me heen als de trein tegen mijn rug duwt, optrekt naar zijn bestemming.
Op deze vroege najaarsmorgen zijn er nog niet veel passagiers. De meesten stappen al snel weer uit, ik heb het ruim alleen. Door het smoezelige glas bewonder ik het uitzicht en raak ontroerd door schoonheid. De vroege morgenzon, prachtig rode wolken. Hemelse verstilling diep in mij.
@Marjo, Mooi beschreven.
Bijzondere sfeertekening van een vroege morgen in de trein, Marjo.
Dank jullie voor de complimenten
Sfeervol!
‘Knarsend remmend…’ zou ik zelf vervangen door iets als ‘Met knarsende remmen…’
Zo’n alledaags tafereel knap omschreven naar een hemelse verstilling.
mooi Marjo!!!Waardering
Dank jullie, Irma en José