Bij daglicht neemt de wereld andere vormen aan.
Alles schel en scherp uitgelicht, details en kleuren spatten me toe.
In zonlicht badend krijgen dingen soms een gouden gloed,
vaker nog een verblindende schittering.
Genadeloos uitgelicht.
Liever zie ik je in het licht van de schemering.
Het zachte ochtendlicht, strelend over je huid.
Of de verkleuring die hoort bij het overgaan van dag in nacht,
magisch mooi ben je dan.
Beter nog jouw maan beschenen haar,
je silhouet getekend tegen de lucht.
Onmiskenbaar jouw profiel, schaduw op de muur.
Nu je uit zicht bent, zijn dat de beelden die me troosten.
Vager wordt de herinnering aan jouw verschijning.
De scherpte van de pijn blijft.
Uitzicht op een toekomst zonder jou.
Duister.
Beste hak_kah,
Mooi gedicht. Sfeervol en weemoedig.
Een opmerking: ik zou “je silhouet getekend tegen de lucht.” op een nieuwe regel laten beginnen.
Hartje!
Met vriendelijke groet,
Chris
Mooi gedicht, hak-kah. Met name in het begin neem je me met de tot de verbeelding sprekende woordkeus mee. De laatste strofe is helaas -naar mijn bescheiden mening- iets te cliché. <3
Mooi poëtisch stukje. Kleinigheidje: maanbeschenen is één woord.
Droef en mooi.
Jammer dat de toekomst zo duister is
Prachtig! Mooi woordgebruik.
mooi taalgebruik
bedankt voor de feedback allen, fijn dat het mooi wordt gevonden