Het geluid van de bel schettert door de gang. Hoewel hij er op is voorbereid verstijft z’n hele lichaam. Niet verroeren en vooral geen geluid maken. Zware schoenen schuifelen achter de deur.
Kijkt hij al door het raam?
Opnieuw snijdt het gehate geluid door zijn ziel, langer, indringender nog. De stilte daarna is immens. Eindeloos lang duurt het voordat het geluid van de schoenen weggestorven is.
De man ademt langdurig uit, stoot per ongeluk een mok van tafel die op de parketvloer uiteen klettert en loopt naar de keuken om veger en blik te zoeken. Opgelucht begint hij zachtjes te fluiten en overmoedig steekt hij zijn middelvinger op naar de voordeur. Een stroomstoot giert door zijn lijf.
De bel gaat.
Klinkt spannend, maar die stroomstoot begrijp ik niet helemaal. Ik ga er maar van uit dat die overdrachtelijk bedoeld is?
Een mooi opgebouwde spanning, nodigt uit om verder te lezen. <3
Dank je. Ik zie dat jij je al aardig in het genre hebt bekwaamd.