‘U weet waarom u gestraft wordt?’
Ik kijk de man aan. Mijn handen zijn geboeid achter mijn rug. ‘Te veel zuurstof verbruikt,’ zeg ik.
De man glimlacht fijntjes. ‘Juist. Daarom bent u veroordeeld tot de buis.’ Hij staat op en opent een zware deur. ‘Gaat uw gang.’
‘Ik snap het niet. Daar adem ik toch ook? Dan kan ik toch ook gewoon thuis blijven?’
De andere man, die tot nu toe had gezwegen, lacht zachtjes en mompelt iets dat lijkt op “nog ledig”.
‘Naar binnen, alstublieft,’ zegt de eerste man.
Ik ga de buis in en de deur gaat dicht. Donker. Ik hoor gesis en begin het benauwd te krijgen. Luchtledig! Had die man dat gezegd? Ze zullen toch niet…?


Adembenemend stukje 😉
Hopelijk gaat het nooit zo ver komen…
Spannend beschreven, maar het slachtoffer maakt wel een beetje een naïeve indruk op mij. Zouden ze in zo’n samenleving geen weet hebben van wat die buis inhoudt? Maar goed, je kunt je natuurlijk ook voorstellen dat iedereen die daar achter komt het toch niet meer kan navertellen.
Dank je, @Nel en @Hay. Ik hoop ook dat het nooit zo ver zal komen. Dit idee sprong zo maar opeens in mijn hoofd.
Linkjedumpen is niet netjes, ik weet het – maar ik doe het toch even.
Dystopie…
Dank voor de link, @André! Grappig hoe verschillende mensen op vergelijkbare ideeën komen.
Lekker leesbare, eenvoudige schrijfstijl. Daardoor wordt het stukje meer dan geloofwaardig. Knap gedaan!
Dank je, @Ineke.