Hoeveel ik er in mijn leven ook op heb geoefend, ik ben er niet in geslaagd om mijn hand geloofwaardige afscheidsgebaren te laten maken.
Mijn arm werkt niet mee of mijn pols is niet flexibel genoeg. Heb ik het nog niet over die verplichte, bijpassende droevige blik die me, op het ultieme moment, altijd in de steek laat. De blijmoedige grijns die ik een keer bij een dergelijke gelegenheid bij toeval van mezelf in het spiegelende coupéraam zag is me altijd bijgebleven als voorbeeld van hoe het nou net niet moet.
Ik kreeg er trouwens later nog commentaar op van de slachtoffers op het perron. Een weinig subtiele mail.
Maar goed dat het geen familie uit de eerste lijn betrof.
« Straf
Morgen »
« Straf Morgen »
Cultuur, Familie, Mensen
Afscheid
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Straf Morgen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties