Het hele universum is luchtledig, op een verwaarloosbaar hoekje na. De aardse atmosfeer aandacht schenken is, vanuit het heelal bezien, als een Lonely Planet-reisgidsje uitgeven over een willekeurige zandkorrel.
Zo goed als alles is luchtledig. De hoeveelheid lucht is minuscuul. Ons bestaansrecht stelt zeer weinig voor.
Het is maar goed dat we niet in staat zijn om dit helemaal te bevatten. Ik denk niet dat ik nog uit bed zou kunnen komen. Ik denk niet dat ik ooit een bed had gekocht. Ik denk niet dat mijn ouders ooit een bed hadden gekocht.
Ik denk niet dat ik ooit had bestaan, dat mijn ouders hadden bestaan. Ons gebrekkige bewustzijn is de levensredder van dit verwaarloosbare leven. Leve de onmetelijke lucht.

Stukje luchtledigheidsfilosofie.
De zinnen met ‘Ik denk niet…’ zijn leuk, maar de rest vind ik toch wat saai en beschrijverig.
Heerlijke vergelijking met The Lonely Planet.