Ineengedoken trekt ze de deken om zich heen. Schouderschokkend, haar geluidloze tranen op het kussen. Flarden van teksten tollen door haar hoofd. ‘Ik wacht op je, vuile teringtrut!’ Soms bedekt, maar telkens raak, recht in haar ziel. Een netwerk dat zich langzaam sluit. Fluisterende stemmen in de klas. Haar innerlijke stem schreeuwt harder. Waarom is zij anders? Waarom doet zij niks terug? ‘Trek het je niet aan, ze weten niet beter.’ Haar moeders echo galmt nog na.
Als ze morgen niet meer wakker zou worden. Voor eeuwig luchtledig, in vacuüm verpakt. Weg van alle pesterijen, alleen maar stilte om haar heen. Ze zou het koesteren en bewaren. Dan kon ze de wereld in haar eentje aan.
Weer trilt haar mobiel.
Mooie, maar wel en erg trieste invulling. <3
Dank Hay. Helaas de harde waarheid. Naar aanleiding van een voorval op de sportvereniging afgelopen week, waarbij een meisje via Facebook en Whatsapp haar groep uitgepest werd. Hield me bezig, en met dit stukje heb ik het vorm proberen te geven.
Daar ben je heel goed in geslaagd, Karin. Jammer dat het meisje waar het om gaat daar zo weinig aan heeft…
Helaas heb je ook daar helemaal gelijk in Hay…
De harde waarheid… die kwam inderdaad ook hard binnen. Mooie cadans van zinnen die dichtbij komen. Hartje voor je tekst en het meisje in kwestie.
Indrukwekkend verwoord. Knap maar droevig.
Dank AnneJo en Mies!
Een stukje om stil van te worden – triest! Vanuit het hart geschreven wil wel binnenkomen. Graag een hartje terug.
De trieste en harde wereld van het cyberpesten heel mooi van binnenuit beschreven.
(Klein puntje: er staat een t teveel bij “haar innerlijke stemt” )
Dank Harrij en Nel! Ik had de extra ’t’ ook opgemerkt, helaas kan ik de tekst zelf niet aanpassen 🙁
Dat wil Frank vast wel voor je doen, als je het hem vraagt.
Dank Frank! Althans de ’t’is verdwenen 🙂
Ik beken 😉