Mijn lieve jongen, zie je ze groeien? Groot en sterk? Door weer en wind! Zo moet het. Geef het tijd.
Maar oma, ik ben nog zo klein, mijn laarzen zijn mij te groot, mijn hoofd te vol met gedachten.
Stevig staan nu mijn jongen. Denk aan de zaadjes die zich omhoog weten te worstelen om met kop en schouders boven de aarde uit te stijgen en te groeien. Doe je ogen dicht, ga iets door je knieën.
Zoiets? Oma? Ik geloof dat ik op je mosterdplanten ben gaan staan. Het spijt me zo!
Kom nu jongen, niet huilen. Dit is onze les! Soms groeien we, soms worden we vertrapt door iets dat groter is dan onszelf. Dat is het leven.
Recente reacties