Schrijf mee!
« »

Communicatie, Natuur

Titel

30 november 2014 | 120w | Laura | 0 |

Mijn lieve jongen, zie je ze groeien? Groot en sterk? Door weer en wind! Zo moet het. Geef het tijd.

Maar oma, ik ben nog zo klein, mijn laarzen zijn mij te groot, mijn hoofd te vol met gedachten.

Stevig staan nu mijn jongen. Denk aan de zaadjes die zich omhoog weten te worstelen om met kop en schouders boven de aarde uit te stijgen en te groeien. Doe je ogen dicht, ga iets door je knieën.

Zoiets? Oma? Ik geloof dat ik op je mosterdplanten ben gaan staan. Het spijt me zo!

Kom nu jongen, niet huilen. Dit is onze les! Soms groeien we, soms worden we vertrapt door iets dat groter is dan onszelf. Dat is het leven.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Laura of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »