De Sansevieria heeft weinig water nodig en is sinds zijn vertrek nog nooit zo gezond geweest. Ik heb hem zelf de deur gewezen.
‘Hier!’ riep ik, terwijl ik een blad van de kamerplant trok.
Het blad was verdord, maar het ging om de symboliek.
‘Vuile oude bok, stik maar in je groene blad.’
Hij stond er zwijgend bij. Zijn lijf en de plant leken op elkaar. Verlept leven in een te hippe aankleding. Het hippe van de plant sneuvelde toen ik hem de pot nawierp.
Al wekenlang zit ik met het in terracotta gehulde groen op mijn schoot. De tranen lopen langs mijn kin en vallen uiteindelijk op de droge aarde.
Eindelijk weer een relatie die opbloeit onder mijn aanwezigheid.
« Sorry, ik was overmoedig
Mosterdpiet »
« Sorry, ik was overmoedig Mosterdpiet »
Liefde, Mensen
Groei
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Sorry, ik was overmoedig Mosterdpiet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Vab dit stukje bloei ik ook op.
Vab=van
@Hadeke, het is dat sansevieria een vrouwelijk woord is, anders kon je je nog afvragen wie er vertrokken was. Goed geschreven, zeer zeker ook binnen het thema.
@Hadeke Heel goed stukje, zit goed in elkaar, met mooie slotzin!