Diep adem ik in en weer uit en nog eens. Wonder boven wonder, langzaam ontspant zich mijn lichaam. Ik kijk om me heen en waag zelfs een blik over de rand. Auto’s, wegen, huizen, mensen; alles beneden lijkt precies het Legolandje van mijn zoon.
De wind speelt met mijn haren; het voelt vrij, alsof ik me in een droomwereld begeef.
Een knal. De droom lijkt uit elkaar te spatten als een zeepbel. Vrijwel meteen hoor ik de sirenes loeien. Ik tuimel en tuimel… Hard beland ik terug op aarde.
Ik zet mijn luid loeiende wekker uit en de ventilator een standje lager. Als ik me realiseer dat de dag is aangebroken van mijn eerste luchtballonvaart, draait mijn maag zich om.
Die landing, die kan wel eens primitief overkomen.
Mooi stukje.
Chris
@Irma Stukje zit goed in elkaar. Heel fijn om te lezen!
(Klein puntje sirene’s > sirenes)
@Chris en Nel, dank jullie wel. Ik zal de fout aanpassen!
Alles beneden lijkt me vooral Legoland. In het geheel is het wel droomwereld.
Herkenbaar dat je de doemscenario droomt voordat je iets belangrijks gaat doen.
Dank @Lousje, je hebt gelijk. Het is beter om e.e.a. om te draaien en dat heb ik dan ook gedaan!
goed stukje, eerst de droom, dan de schrik!