-Liefje, zeg nou eens wat. Toe nou!
-Dat is een foto. Hij hoort je niet, hij is dood.
-Nietwaar! Hij liep vanmorgen nog naast me op straat.
-Dat is je verbeelding. Je hebt toch gezien dat hij stierf? Je was erbij. Je hebt zelf zijn ogen gesloten.
-Ja, dat is waar, maar… Je mag me niet verlaten. Dat is vreselijk gemeen. Ik hou zo van je, dat weet je toch? Je komt straks weer, hè? Ja toch? Ik wil je zo graag een kusje geven.
-Je houdt jezelf voor de gek.
-Is dat de deur? Daar ben je eindelijk. Waar bleef je toch? Je bent nooit zo lang weggeweest.
-Hij komt nooit meer terug.
-Nooit meer?
-Nooit.
…
-Liefje, zeg nou …
« De kroon
Krokodil »
« De kroon Krokodil »
Liefde
“Infinite loop” in mijn hersenen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« De kroon Krokodil »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Afscheid nemen bestaat niet…
Sterkte…
Dank je, Lousjekoesje.