Mijn spiegelbeeld kijkt me recht in de ogen.
“Is er iets?”, vraag ik. Zij kaatst dezelfde vraag op hetzelfde moment terug.
Ik steek mijn tong naar haar uit. Ook die kan ik terugkrijgen.
Ze is ontzettend alert. Alles wat ik doe, doet zij na. En er zit geen seconde bedenktijd tussen. Het lijkt alsof ze mijn gedachten kan lezen. Dat ze vooraf al weet welke beweging ik ga maken.
Ik ga alles na: haar mond, haar neus, haar ogen.
‘Zie je het nog niet?’, lijken haar ogen te vragen.
Ik ga met mijn handen door mijn haar en ze knikt. Ik heb geen diadeem, zij wel.
“Hier, pak aan”, zegt ze. “Ik heb hem dubbel.”
Nu doe ik háár na.
Grappig!
Erg leuk en verrassend, Lousje!