Je vond het leuk om mijn teennagels te knippen. Dan zat ik naast je op de bank met een voet op jouw been. Het was een fijn gevoel, jouw warme handen aan mijn tenen. Soms plaagde je me en zette je opeens jouw nagels in mijn voetzool. Dan gaf ik een kreet want het kriebelde vreselijk!
Als je klaar was met de eerste voet, riep je: ‘Volgende!’
Laatst, toen je ziek was, drong het tot je door dat je al lang mijn nagels niet geknipt had. Je vroeg of ze niet te lang waren geworden en hoe het nu moest.
‘Doe ik zelf,’ zei ik. ‘Net als vroeger.’
‘O ja, vroeger moest je ze ook zelf knippen.’ Je was gerustgesteld.
Dag Marlies, Ik lees de laatste tijd graag je gevoelige stukjes. Mooi zijn ze. Ik kan me alles zo goed voorstellen, me er zo in inleven, jouw expeditie, de foto, de medicijnen, jouw nagels. Maar als ik dan besef waaruit deze pareltjes voortvloeien, voel ik een schaamte opkomen voor het genieten van je schrijfkunsten en pink ik een traantje weg. Sterkte, Marc.
Dag Marc, dank je wel voor je compliment en je vriendelijke woorden. Ik vind het fijn dat je van mijn verhaaltjes geniet, daar hoef je je echt niet voor te schamen.
Vriendelijke groet, Marlies