Vanmiddag heb ik de medicijnen die nog in jouw kast lagen naar de apotheek gebracht. Een hele “Dirk”-tas vol.
Je had net een stapel nieuwe gekregen, toen je na een wekelijkse controle te horen kreeg dat je twee ervan niet meer hoefde in te nemen, want je bloed was goed. Wat waren we blij! Het ging zo goed met je! Ook de artsen waren opgetogen.
Toen je aan je vierde chemokuur begon, werd je moe en soms misselijk, maar dat was normaal, zei iedereen. Plots werd het erger; je kon nauwelijks nog je bed uit en werd weer opgenomen. In het ziekenhuis bleek hoe mis het was. Een totale ommekeer. Een paar dagen later was je er al niet meer.
Ik ken je ‘net’ via Infonu. Struinde een beetje rond over internet, was benieuwd waarvandaan je artikelen komen die je op Infonu gaat/wilt plaatsen. Kwam zodoende op dit indrukwekkende en treffend geschreven stukje tekst… Soms zo bemoedigend te lezen dat andere mensen het ook meemaken, maar ook iets wat je niemand gunt en liever ‘niet leest’. Zo te lezen is het nog erg vers. Ik ken je niet echt, maar toch heel veel sterkte!