Urenlang kan ik met haar op de bank doorbrengen. Samen een filmpje kijken, of een documentaire.
Nooit zal ze zeuren of er een andere zender op mag of over het feit dat ik misschien net iets teveel drink dan goed voor me is. Ze accepteert me zoals ik ben, man van middelbare leeftijd met een buikje en dunner wordend haar dat bij de slapen al grijzer is dan me lief is.
Het deert haar niet. Ze blijft naar me lachen op de manier zoals ze dat ook deed toen ik haar voor het eerst zag staan en onze ogen elkaar vonden. De glimlach toen ik vroeg of ze dit werk al lang deed en ze antwoordde: “Nee ik ben paspop”.
Oh eigenlijk pas pop. Ondanks het valsspelen leuk.
Leuk, maar in ‘antwoorde’ zou ik nog een deetje toevoegen.
Grappig. Maar… kunnen paspoppen antwoord geven? 😉
@Joyce, een leuk stuk, binnen het thema ook goed geschreven, al gaat het niet echt om een paspop. De woordgrap is hier goed gevonden.
Opmerkingen:
– Ze accepteert me zoals ik ben, man van middelbare leeftijd met een buikje en dunner wordend haar dat bij de slapen al grijzer is dan me lief is.
Me zou hier hem moeten zijn. Omdat de man een beschrijving geeft van zichzelf.
– lachen en glimlachen zijn twee verschillende dingen. Daarom zou “die lach” beter zijn dan “de glimlach. Met “die lach” maak je een duidelijke verwijzing naar de voorgaande zin.
Je titel vind ik heel goed gekozen. En al met al is dit een heel leuk debuut te 120woorden.
Hoi Ineke.
Dank je wel voor je reactie en je berichten via Twitter.
Mijn antwoord:
Waarom zou ik me niet kunnen verplaatsen in een man en een stukje vanuit zijn gevoel kunnen schrijven?!
En het gaat hier wel degelijk over een paspop.
De man beschrijft zijn relatie met een paspop. De eerste ontmoeting en hoe hij viel op haar glimlach, of lach zoals jij wil. De lach die nooit meer is verdwenen sinds die eerste dag.
Hoop dat je nu een beetje meer inzicht hebt in mijn beweegredenen voor deze manier van denken en schrijven.
Nu die “d” nog. 😉
@Joyce, er is niets op tegen wanneer een schrijver schrijft schrijft vanuit een ander perspectief dan het zijne/hare. Ik denk dat je me niet goed hebt begrepen.
Het gaat om deze zin: “Ze accepteert me zoals ik ben, man van middelbare leeftijd met een buikje en dunner wordend haar dat bij de slapen al grijzer is dan me lief is.”
In deze zin beschrijft de man zichzelf, zoals hij denkt dat die pop hem ziet. Die pop accepteert hem, zoals hij is. Het woord ik is daar niet juist.
Waar het verhaal over gaat, is overduidelijk en daarom is de grap op het einde ook leuk.
Omdat lachen en glimlachen niet hetzelfde zijn, maakte ik die opmerking.
nog steeds niet mee eens ik ben van mening dat het gehele perspectief in dit verhaal juist is. Zoals ik zou zeggen, “hij neemt me voor lief met al mijn schoonheidsfoutjes ” en beschrijf deze vervolgens “vrouw met dikke kont en kleine borsten”. ( wat overigens niet autobiografisch is in dit geval haha)Ik denk dat het puur ligt aan hoe je het leest. Geeft niet. Ben al lang blij dát het gelezen wordt haha