Al ik ben is zinvol, niets dan nuttig
maar toch doelloos in mijn zijn.
Dan zijn niet de speldenprikken
maar leegtes er tussen juist de pijn.
Tot mijn bruikbaarheid is verstreken
geef ik mijn lijf in dienstbaarheid.
Tot men op mijn contouren is uitgekeken
dien ik mijn tijd.
Ik dien mijn tijd.
Van vrijheid beroofd en berooid,
gebruikt, genaaid, altijd gelaten,
wordt de snit mij slechts op de romp
in plaats van op het lijf geschreven.
Schouwer. Noem mij onvoltooid,
een lichaam zonder ledematen.
Een op stok geklampte klomp
die moet zijn zonder te mogen leven.
Gedoemd te moeten ondergaan,
niets te kunnen dan aan laten meten.
Lijdzaam roerloos blijven staan.
Dat is hoe het is
om paspop te heten.
@SF, hier is de paspop echt een paspop en niet een etalagepop of ledenpop. Heel goed geschreven binnen het thema.
Opmerking:
– er tussen
Is één woord.