Dat diepe en schrijnende gevoel dat je er eigenlijk niet mag zijn. Of dat je per definitie niet goed genoeg bent. Een mes dat continue in je hart steekt en je bent niet bij machte om dat mes eruit te trekken. Dat kan alleen iemand anders. Het is een ziekmakend gevoel. Het maakt lelijk en verdort. De werkelijkheid lijkt zo ver weg. Alsof je binnen opgesloten bent en buiten de kinderen hoort spelen. Jij mag niet deelnemen, maar je wil zo graag. Het is een vervalsing van de werkelijkheid want je mag gewoon naar buiten. De kinderen wachten juist op je. Ze hebben je nodig voor hun spel. Je bent uniek en daarom onderdeel van het grote geheel. Onthoud dat.
« Een borrel, met dank aan de dorpsheiligen
Joris en vrouwentennis »
« Een borrel, met dank aan de dorpsheiligen Joris en vrouwentennis »
Mensen
Het gebarsten zelfbeeld
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Malkah of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Een borrel, met dank aan de dorpsheiligen Joris en vrouwentennis »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties