Jaren droomde zij van een schrijverscarrière. Fanatiek schreef ze eerst alleen gedichten, later ook columns en verhalen. Ze deed mee aan schrijfwedstrijden en hoopte daarmee een prijs te behalen waardoor haar naam bekend zou worden. Helaas lukte het steeds niet. Wanhopig zocht ze andere kanalen, want ze hunkerde naar erkenning en waardering. Korte, extreem korte verhalen. Het werd haar nieuwe uitdaging. Wekelijks zwoegde en ploeterde zij om iets moois te maken. Meestal oogstte ze weinig bijval. Was ze wel een schrijver? Laat staan een goede? Op een dag kreeg ze plotseling veel waardering. Groot was haar teleurstelling toen weken later bleek, waar deze vandaan kwam. Zò hoeft het niet van haar. Dan maar weer een nieuwe weg inslaan, maar welke?


Tover ik maar eens een cliché tevoorschijn:
“Wie schrijft, die blijft.”
Bijzonder @jelstein. Vooral dat het hier om een vrouw gaat. Ik merk dat ik er iets achter zoek… hmmm…
het meest intrigerende is de teleurstelling voor kennelijke waardering uit de verkeerde hoek. Ze is in ieder geval volhardend!
Jelstein, De Luctoren et Emergoinnen zullen altijd boven komen. Fijn weekend toegewenst, hg Miriam.