Toen begon de aardkorst te rommelen. De grond trilde. Het begon. De voortekenen waren duidelijk. Paniekerig tuurden allen richting de vulkaan. Rook kringelde. Zij huiverden en zij keken elkaar aan: het was verloren.
Maar voortekenen zijn ontrouw over dat wat komen zal. Alleen achteraf kun je weten wat het voorteken is geweest. Nooit vooraf.
Ook nu. Lava spoot omhoog, aarde spande samen. Het begon. De verwachting kwam uit. Allen snikten en jankten. Allen hadden reeds opgegeven. Maar toen, toen viel het onmogelijke ten deel. Een schim naderde hun blikveld. Hij was het. Hij. Ja, werkelijk, hij! Glimlachend, rennend voor de bulderende lava uit. Allen juichten. Hun lefgozer, hun kameraad, hun macho. Hij had het toch gered. De dood nabij ontkomen.
Recente reacties