In overall, met mondmasker op en handschoenen aan stap ik de sluis uit.
De ruimte is wit en kaal, in het midden staat een bureau waarachter een man zit.
‘Fijn dat u mij wilde ontmoeten,’ zeg ik.
‘Al goed. Ik ben ’t helemaal zat.’
Hij oogt triest. Eenzaam.
De haren zijn spierwit en zijn woorden komen met moeite uit zijn mond. Ik versta hem bijna niet. John Health, multimiljardair, leeft al jaren in steriele afzondering van de buitenwereld. Hij is 130 jaar oud. Ik mag hem in levenden lijve interviewen. Zo zou ik niet kunnen leven.
‘Hoe is ’t,’ lijkt hij te zeggen.
‘Goed,’ antwoord ik verbaasd.
‘Nee, hoest,’ zegt hij opeens glashelder en trekt mijn masker naar beneden.
‘Hoest!’
« De kunst van het minimale
De eerste keer… »
« De kunst van het minimale De eerste keer… »
Communicatie
Opgelucht
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« De kunst van het minimale De eerste keer… »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ach, arme oude man. Dat het einde als een opluchting klinkt. Mooi bedacht weer Hadeke!
Mooi neergezet! > In levenden lijve
http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/831/
Was wat onduidelijk. Nóg een keer:
In levende lijve >> In levenden lijve
http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/831/
Bijzonder weer.
hij betaalt de prijs voor de steriliteit!
Goed stuk <3
@Hadeke heel subtiel
Dank voor de reacties.
@hay aangepast. Er staat wel veel ‘leven’ in drie opeenvolgende zinnen, daar zou ik nog wat aan moeten doen. Zou. 😉
@Hadeke, origineel, goed bedacht en mooi in balans.