Kleine pootjes zochten hun weg in een wirwar van andere kleine pootjes. Gele, pluizige vachtjes streken langs andere gele, pluizige vachtjes. Gepiep en gekwetter vulden de ruimte.
Lila stak haar hand in de broedbak. De kuikentjes schoten alle kanten op. ‘Rustig maar,’ zei Lila. ‘Ik vind jullie lief.’ Ze boog iets voorover. ‘Ik wil jullie aaien.’ Het nadrukkelijke gepiep van de kuikentjes maakte dat ze haar hand terugtrok. Tranen stroomden over haar wangen. ‘De kuikentjes vinden mij stom,’ zei ze tegen moeder.
Hoofdschuddend naderde moeder de broedbak. Ze pakte Lila’s hand en bracht het heel voorzichtig naar voren. ‘Laat ze zelf maar komen,’ zei ze. ‘Laat ze maar aan jou wennen.’
Het gepiep werd zachter. Kuikentjes snuffelden aan Lila’s hand.
Leuk klein verhaal! Doet me denken aan mijn buurkat; die wil ook pas geaaid worden nadat hij aan mijn hand gesnuffeld heeft.
Bedankt voor je reactie! Dat is echt een beetje ‘de kat uit de boom kijken’ van de dieren 🙂
Dieren zijn – terecht – op hun hoede voor de mens. Je moet hun vertrouwen winnen.
Jouw stukje krijgt alvast een hartje!
Bedankt voor je reactie! Ze hebben gelijk ook, zeker wanneer het gaat om een enthousiast kind als Lila. Die kleine kuikentjes zijn zo kwetsbaar.